They gathered in the temple of the republic

only to hurl you
from the mountain's brow.

Yet before their hands
could complete the geometry of exile,
you entrusted yourself
to the abyss.

You leapt.

Dharmendra—

Dharma does not abandon
those who descend into fire.
It waits beneath them,
its invisible palms
older than gravity.

The seeds of learning
you buried beneath the Indian earth
have already awakened.

Now Saraswati's veena
has become a river of sound.

No lid can imprison it.
No earthen vessel
can cork an awakening
whose echo has entered the sky.

Among the countless seeds you scattered,
one has become
a forest of inward light,

where forgotten disciplines
grow like rain-fed banyans
through the masonry of time.

Tomorrow,

even these counterfeit pilgrims
who rehearse their revolutions
with painted voices

shall wander beneath
the merciless noon of existence,

searching, without admitting it,

for the cool shadow
cast by the very tree
they sought to uproot.

Dharmendra—

because of you,

the Saraswati of this ancient soil,

the mothers of wisdom,

the feminine constellations
that inhabit our civilisation,

were not stripped naked

to amuse the marketplace
of ridicule.

The royal epics of this land,

its civilisational fossils,

its invisible grammar of spirit,

you dared to place
once more

into the hands of children.

That they could not forgive.

The ghosts of Babur,Akbar,Aurangzeb,

Robert Clive,Caldwell,Pope—

their long shadows

can no longer occupy

the entire classroom of memory.

That is what unsettles them.

For a child

who remembers his own inheritance

cannot be rewritten as easily

as an erased manuscript.

Thus they fashioned

their limping pretexts,

their theatrical uprisings,

their paper tempests,

hoping to disguise a deeper hunger.

But no—

the defeated one is not you.

Dice may briefly

devour the dwelling-place of Dharma;

yet Dharma

possesses the patience of mountains.

It returns. Always.

Dharmendra—

they did not cast you down.

You chose the leap.

And the valley was never

your destination.

Between one summit and Everest,

every traveller must surrender

a little height before ascending

into impossible air.

The champion of the high jump

always bends,

always make a first small  jump

for the briefest instant,

before the body

sail over the tallest task

its true altitude.

So too this descent

is merely

the hidden syntax

of another ascent.

No height shall remain

beyond your reach.

Jai Hind.

Vande Mataram.

Bharat Mata Ki Jai.

— Ragavapriyan

 

ராகவபிரியனின் ரசவாதக் கவிதைகள்...பாகம்..6/9

ஆதியில் அடர் ஆரண்யப் பரண் வசிப்பிடங்களில் மகிழ்வும் சுரைக்குடுக்கை மதுவும்

சகோதரப் பாசமும் உயிர்ப்புடன் இருந்தன..

அப்போதெல்லாம் வேட்டைக்குச் செல்லும்

தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு

அம்புகளில் விஷம் தடவக் கற்பித்ததில்லை..

அதிகாரம் பதித்த முத்திரை மோதிரம்

மூத்தவனுக்கு மட்டுமென விதிசெய்யப்பட்ட காலங்களில்தான் அரசுரிமைக்கான

அடுத்த சகோதர உட்புகல் தடுக்கும் கோட்டைகளும் முதலை மிதக்கும்அகழிகளும் உருவாக்கப்பட்டன...

வரலாறு சொல்லும் நிஜம் என்னவெனில்

கொற்றவக் குடும்ப மோதல்களூடே

அரியணைக்கானவன் மட்டும் தப்பிச் செல்லும்

சுரங்கவழியை மூத்தவன் மட்டுமே

முற்றும் அறியத் தந்திருக்கிறான் தகப்பன்..

கரையான் அரித்துதிர்ந்த கீற்று வேய்ந்த குடியையில்

அண்ணன் உறங்கும் இடத்தின் மேல்

ஒற்றைப் பனைமட்டை பிய்த்துவந்து பதிக்கும்

தகப்பன்களால் தான்

தொன்று தொட்டு வளர்ந்த முடியாட்சி முறையும்

முடிவிற்கு வந்தது.

தற்கால குடும்ப வசிப்பிடங்களில்

ஓய்விடம் ஒட்டப்பட்ட ஒற்றையறையிருப்பின்

அது அண்ணனுக்கு மட்டுமென தாரைவார்க்கையில்

அடுத்தடுத்த பூமியதிர்வுகள் உருக்கொள்ளும்..

அப்படி இடிந்த வீட்டின் இடிபாடுகளில்

இடுப்புவரை புதைந்த அரசகுமாரனை

வெளியில் உடனிழுத்துவிடாதீர்கள்...

அவனின் இருகைகளின் ஆட்காட்டி விரல்களையும்

பிடித்தபடி இரண்டு யுவராணி வாரிசுகள்

உள்ளே உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கலாம்..

ராகவபிரியன்

Abheeti Stavam – Sloka 10

Let us now contemplate the Tenth Sloka of the Abheeti Stavam.

The armies of Malik Kafur scoured every inch of the sacred shrine of Lord Ranganatha at Srirangam. Not the smallest corner escaped their relentless search. Bereft of all compassion, they butchered the devoted servants of the Lord—those who had consecrated their lives to His eternal service. Leaving not even a trifling fragment behind, they plundered everything that met their eyes.

A band of Muslim horsemen, having somehow discovered that the sacred idol of Namperumal had been concealed from them, began relentlessly pursuing Pillai Lokacharya and Kulasekaran, determined to seize the divine image.

As the enemy closed in upon them, the holy image of Namperumal was hidden within a deep cavern of the dense forests of Anaimalai, near present-day Othakadai in Madurai, in the village now known as Kodungulam.

But scarcely had the thunder of the invaders' horses echoed through the hills when Pillai Lokacharya, having borne the burden of preserving the Lord to the very limit of his mortal strength, breathed his last upon that sacred soil.

Kulasekaran, without a moment's hesitation, took the divine image of Namperumal alone, mounted his horse, and fled southward towards Thiruvananthapuram.

When the venerable Acharya, Nigamantha Mahadesikan, learned both of the passing of Pillai Lokacharya and of the perilous journey undertaken to preserve Namperumal, an immeasurable tide of grief overwhelmed his heart. From that ocean of sorrow arose the Tenth Sloka of the Abheeti Stavam:

Bhivepi Bhava-bhṛt Prabho! Tvad-upadeśa-tīvrāuṣadhāt

Gata-tvara-rasa-durviṣe Baliśa-pakṣivat prīyate;

Apathya-parihāra-dhī-vimukham ittham āgasmiki

Tamapy avasare kramāt taveti vatsalā tvat-dayā.

As Lord Ranganatha Himself has ordained that its essence be rendered into Tamil verse, its meaning may be expressed thus:

The sacred scriptures that proclaim the glory of Ranganatha,

The noble counsels that lead the soul to liberation—

These are cast aside.

The fish,

Ensnared by the fleeting sweetness

Of the worm upon the hook,

Surrenders itself

To hidden destruction.

So too does man,

Captivated by wealth acquired through ignoble paths,

By the fleeting pleasures

That glitter for but a moment,

Yield himself willingly

To the snares of worldly bondage.

Yet when fear descends—

The terror of death,

The anguish of losing all that he clings to,

The trembling dread that engulfs existence itself—

He turns at last

Towards Thee.

And Thou,

O Ocean of Boundless Compassion,

If but for a single instant

A devotee remembers Thee,

Dost banish every fear,

Gather him beneath Thy gracious protection,

And preserve him forever

Within the shelter of Thy infinite mercy.

The link to the video discourse is given in the comment box..

In the next discourse, we shall meditate upon the Eleventh Sloka of the Abheeti Stavam

 

தொன்ம தேய்மான கலாச்சார தேனீரகங்கள்... 4

மீள்ம உருளைகளின் வேகம் திசைமாற்றி வளைவிக் கடிவாளத்தையும் மீறி எகிறத் தொடங்கின. வந்தவாசி ஊரின் புறவழிச்சாலையைத் தொட்டவுடன் ஏனோ ஊர்புற முடையல் தளர்ந்த கூரைக்குடிசைகளும் அதனுள்ளே நிரந்தரமாய் பிரித்து நீக்கவியலா சிடுக்குகளாய் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் வறுமையும் வேகத் தடுப்பான் மிதிப்பலகையின் மீதான பாத அழுத்துதலை மிதியல் நிலைக்கு உயர்த்த வண்டியை நிறுத்த வேண்டியதானது. பயண நிறுத்துதலை அல்லது பயணத் தேக்கத்தை சார்த்தர்..தனிமனித வாழ்வு வண்டியோட்டியின் சுதந்திர தேர்வின் அடிப்படையில் நிகழ்தல் வேண்டும் என்கிறார்.. ஆனால் இந்திய குறிப்பாக தமிழக சாலைகளின் மீதான வேகத்தடைகள் தனிமனித வண்டியோட்டியின் கவன ஓட்டுதல் மீதான தாக்குதல்களாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. மகிழுந்துவின் வேகத்தடைக்கான வேகத்தடுப்பான் பலகை மிதியலுக்கும் தேனீருக்கான சுதந்திர தேர்வு அடிப்படையிலான பலகை மிதியலுக்கும் இடையிலான வண்டி ஓட்டிக்கான மறைவிளக்கங்கள் வேதகாலங்களில் இருந்து புரிபடாமலேயே பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. ஏழுகுதிரை வண்டி சம்வத்ஸரின் வண்டியோட்டியான ஆதவன் தேனீருக்காக மாலையில் கடலின் பின்புறம் தன் குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டு குமிழித்தேனீர் அருந்துவது தேர்வு நிலை அடிப்படைத் தொன்மத் தேனீருக்கான தேக்கமெனில் அதன் மறைவிளக்கம் புரியும். ஆயினும் வந்தவாசி புறவழிச்சாலையோரம் கிடந்த தொன்மம் தேயாததொரு தேனீரகம் முன் உந்துவண்டி ஒரு உதறலுடன் நின்றது..

ஆதவனின் சம்வத்ஸர் இழுக்கும் ஏழுகுதிரைகள் தான் வானவில்லின் ஏழு நிற நகலிகளென உபனிஷத் கூறுகிறது. ஒருமுறை கல்லூரியருகேயான தேனீரகத்தின் தேனீருக்கான உள் நுழைவொன்றில் ஏழு சகமாணவர்களின் ஏழு நிலைகளைக் காண நேர்கிறது.. தந்தையின் மரணத்தை அறிவிக்கும் மொட்டைத்தலையுடனான நண்பனுக்கான பொதினா இலை மிதக்கவிட்ட தேனீர்.. கல்லூரி மைதான அடர்வனமொன்றில் சாதிமறுப்பு காந்தர்வ மணம் புரிந்து தலைமறைவாக அத்தொன்ம தேனீரகத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவனுக்கான பாலற்ற வரதேனீர்.. இன்னொரு நில்லா நகைப்பை அணிந்திருக்கும் தாய்தகப்பனில்லாதவனுக்கான சீனிதூக்கல் தேனீர் என இன்னும் இன்னும் ஏழல்ல..எழுபது வகை வானவில் தேனீர் தரும் தொன்ம தேனீரக ககனவில்களை தோலில் அடுக்கிக்கொண்டு கனத்த உள் நுழைதல் நிகழ்ந்தது.

வழமையான தேனீர் அருந்துதலின் இயந்திரத்தனத்தை போர்த்தி மகிழுந்துவின் பின்பக்க புறப்பேழையில் விட்டுவிட்டு நவ நாகரீக மெல்லருந்துதலின் மத்தியில்..வயதான ஒருவர் தேனீர் யாசகம் கேட்கிறார். விதுரரின் மனைவி வாழைப்பழத்தை வீசிவிட்டு தோலை கிருஷ்ணரிடம் அதீத பக்தியின் விளைவாய்த் தருவதைப் போல தேனீர் முற்றையும் அருந்தியபின் வெற்று கண்ணாடிப் போத்தலை கொடையின் நிமித்தம் தருதல் என்பது பண்பாட்டுச் சிதைவாகி மாறாப் பழியாகி பின் தொடரக்கூடும். தேனீர் மிடறுகள் ஏதாவதொரு ஜோடி யாசக கண்கள் பசிகாட்டி முன் நிற்கையில் தொண்டைக் குழியைத் தொடுவதேயில்லை. எனவே..தேனீரின் கடைசி மிடறின் கீழ் கரையாத சர்க்கரை மிச்சக் சிற்சல்லிகளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கரையத்தொடங்கிய வேளையில் இன்னொரு தேனீருக்கான கட்டளையை தேனீரக உரிமையாளரிடம் கடத்த வேண்டியதானது.

புறவெளிச் சூழல்களின் நிர்பந்தங்கள் யாசக கலாச்சார பிறப்பின் காரணியான வறுமையை சாடிய அதே வேளையில் அகவெளிக் கொடைக்கான கலாச்சார கெட்டித் தன்மையின் விளைவு இன்னொரு தேனீரை யாசகக் கைகளில் திணித்தது.

மெல்ல மீள்ம உருளைகளின் உருட்டல்கள் வேகமெடுத்தன. இனியான தொன்ம தேய்மான கலாச்சார தேனீரக அதிர்வுகளையும் ஆங்கே அருந்தப்பட்ட பிரத்தேயகமான அழகியல் புகுத்தப்பட்ட குமிழித் தேனீரின் வண்ணமயமான வானவில் காட்டும் குழிழ்களில் மிதக்கும் மேலைக் கலாச்சார வாழ்வு முறையின் தாக்குதல்களின் தலும்பல்களையும் சற்றே உடைந்த விளிம்பு கண்ணாடி கலணின் விளிம்பு தவிர்த்து ஊதி உறிஞ்சும் தேனீர் வகைகளையும் அடுத்த இந்த வண்டியோட்டியின் சுதந்திர தேர்வுநிலை தேனீரகமொன்றில் விரிவாகக் காணலாம்..

ராகவபிரியன்

 

ABITHEESTHAVAM OF ACHARYA NIKAMANTHA MAHADESIKA IN ENGLISH BY RAGAVAPRIYAN THEJESWI

In 1323, the abode of Sriranganatha at Srirangam was attacked by the then Mughal rulers. The war was led by one Malikkapur, the general of Aurangzeb, the Mughal emperor. They were camped at Samayapuram at the northern bank of the Cauvery. Kulasekaran, a staunch devotee of Ranganatha, was returning to Srirangam and had seen the camp of the cruel Mughal warriors.. He had crossed the mighty river Cauvery

with the help of a senior devotee of Arangan by the name Pillailokachar..They had warned the people and Acharya Nikamantha Maha Desikar about the impending danger to the deity of Arangan and the people of Srirangam. Acharya had constructed a wall with bricks in no time and covered the Manin deity of Ranganatha and Pillailokachar with the help of other devotees, and had taken away the Namperumal idol of worship through the south gate to Thondaiman forest near Pudukkottai. Kulasekar and another devotee, a sepoy in the erstwhile Pandyan kingdom by the name Panchukondan, had taken on the mighty Mughal contingent. The moguls killed more than 15000 devotees of Arangan inside the temple. There were death fear gripping the people of Srirangam. They ran towards Acharya Nigamanta Mahadesika to get some solace from the fear of death. Acharya penned 29 verses or hymns so as to eliminate fear among the people of Srirangam. The name given by the Acharya to that epic literary work in Sanskrit called

ABITHEESTHAVAM…It is a Sanskrit heading given by Acharya Nigamantha Maha Desika, which means "overcome the fear." He means the fear of death. I will explain the VERSE no 9 in Sanskrit..first I will read the Sanskrit verse now..

த்ரிவர்க்க பத வர்த்தினாம் த்ரிகுண லங்க நோத்யோகி நாம்

த்விஷத் ப்ரமத நார்த்தி நாம்பிச ரங்க த்ருஸ்யோதயா:

ஸ்க்கலத் ஸமய காதரீ ஹரண ஜாக்ரூகா: ப்ரபோ

கர க்ரஹண தீக்ஷிதா: க இவ தே ந திவ்ய குணா:

Let me give it in English as a holy hymn woven by this simple slave of Thiruvaranga in English as per Arangan’s orders..

They who seek deliverance from the glittering snare of wealth,

From worldly triumphs and the fleeting delights of mortal life;

They who yearn to loose the fetters of kindred ties;

They who would be set at liberty from every fear—

Above all, from Death's relentless shadow,

And from the dread of enmity and all its bitter brood—

Let them draw near and adore the hallowed Feet of Lord Ranganatha,

Who reigneth in eternal majesty at Srirangam.

For He RANGANATHA alone is the Redeemer and unfailing Refuge of all beings.

Reclining in His serene and changeless divine repose,

He ceaselessly extends His boundless grace,

Guarding the worlds without slumber,

And sheltering every soul beneath His everlasting protection.

[Ragavapriyan Thejeswi]

Let me give the meaning.. Ranganatha, the God of Masses, please eradicate the fear of those who want liberation from earthly attachments, like wealth, material success, family bondage, and also from all fears, that is, fear from enemies and death.

ராகவபிரியனின் ரசவாதக் கவிதைகள் பாகம் 6/8

மூத்தவனுக்கான குடும்ப விதிகள்

பஞ்சபாத்திர உத்தரணியாய்

புளி தேய்த்து கழுவப்படாமல்

காலம் காலமாய் இருந்து வருகிறது..

ஒரு சொட்டுதான் கொள்ளளவு எனினும்

அது புனிதத்தின் கதவில் குடைந்த

வினாயகனின் நீர் உருவமென

உள்ளங்கையில் உட்கார்ந்து கொள்கிறது..

போகட்டும்

அடுத்ததாக இரண்டு கைவிரல் முட்டிகளை மடக்கி

தலையில் குட்டிக் கொள்ளுங்கள்..

இரண்டு மூத்த ஆண்பிள்ளைகளெனில்

இளையவனுக்கான உத்தரணிக் குழி

வெற்றிடத்தையும்

மூத்தவனுக்கான பஞ்சபாத்திரக் கடல்

தன் நீர் முழுவதையும்

துளியும் தயக்கமின்றி

அண்ணனுக்கு

துளித்துளியாய் வாரிவழங்கியதை

எவரும் கவனிக்கவேயில்லை..

நீங்கள் அப்போது சொல்லப்படும்

மந்திரத்தின்அர்த்த மாயைகளைப் பற்றித்தான்

கவலையுற்றீர்கள்..

மூதாதையரின்

வீட்டுப் பரணிலிருந்து

இரண்டு மூத்த பஞ்சபாத்திரங்களை

அன்றாட ஒளபாசானத்திற்காக

விதியின் வேலைக்காரியிடம்

விளக்கக் கொடுத்தது பாவம்..

அப்போதின் சூட்சுமங்களை

குடும்ப விதியின்

ஓரவஞ்சனைத் தளர்வுகளெனில்

நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை..

தொன்று தொட்டு

பஞ்சபாத்திரம் தேய்ப்பதற்கான புளி

வாழ்வின் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளெங்கும்

உதிர்ந்து கிடக்கின்றன..

உத்தரணியைத் தேய்க்க உயிரையா இழக்க முடியும்..

அப்பனின்

உள்ளெங்கும் சொத்தை நிரம்பிய

புளிப் பத்தையால்

இளையவனின் வென்கல உத்தரணியை

பளிச்சென மின்ன வைக்க

எந்த வேலையாளாலும் முடியவில்லை..

அன்றாட ஒளபாசன அக்னியை

மூத்தவன் மட்டுமே வளர்க்கவேண்டுமென

சாத்திரங்கள் சொல்லியிருந்தால்

கொஞ்சம் தகவல் தாருங்கள்..

அடுத்த தலைமுறைக்கு

எடுத்துச் செல்ல அது உதவும்..

முழுமன நீர் வார்த்துத் தரவியலா

தானமும்

ஏமாற்றிப் பெறப்பட்ட வீட்டுரிமையும்

நவக்கிரஹ சுதர்ஸன

ஹோமங்களால் புனிதமாவதில்லை..

அண்ணின் புதுமனைப் புகுவிழவில்

இளைய மூத்தவனின்

வருகை நோக்கிய

உடன்பிறப்புகளின் கண்கள்

அழுக்கு உத்தரணியின் மேல்தான்

உட்கார்ந்திருக்கின்றன...

நீங்கள் ஹோமங்களைத் தொடங்குங்கள்..

மதியாதார் புதுமனையின்

தலைவாசற்கோலம்

இளையவனின் கால்மிதி

கிடைக்காமல்

கலைந்துவிடவா போகிறது..

ராகவபிரியன்

 உங்கள் ராகவபிரியன் ஏற்கனவே சப்தரிஷி நாடி ஜோதிடத்தின் சில ராசிகளுக்கு மட்டுமான பாடல் விளக்கங்களை தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிமாற்றம் செய்ததை அறிவீர்கள். அதுபோன்று பண்டைய தமிழ் பாடல்களை ஆங்கிலத்தில் உலகத் தரத்தில் மொழிமாற்றம் செய்ய அணுகினால் அரங்கன் அருளால் ஆங்கில மொழிமாற்றம் செய்து தர இயலுமென பணிவன்புடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்..

அணுக வேண்டிய கைபேசி எண்.. 9442536901